Immagini della pagina
PDF
ePub

* 1. usurpatur hæc eadem vox, eadem notione in his verbis : sò tæpaßlewat opas: sbuci Φρος έκανον ( Θεόν ) νόμιζομένω δόξαν αρχήθεν.

E T K Ο Λ Π Π Α. Lib. IV. Cap. VI. Αξιών σείλαι οι σ εκείνε διαφερόντων τα ιερα περιάμματα και η και éyxóa Trio ó xoivos óvouksen rózos. Intelligimus hinc, facras icunculas, quales habemus cereas effigies Agni Dei, aut id genus - facra amuleta geftare de collo lufpenfa Græcos Chriftianos folitos , & hoc fpecimen atque indicium fuisse Chriftianæ Religionis. Nam eo nomine fibi talia mitti Sultan postulat , ut fic probaret fe Cbriftianum esse, de quo videbat dubitari . Patet unde ejusmodi religiofa geftamina izróatio vocentur: quod nimirum e collo apta in finum penderent. Fuisse autem quod dixi, formas aut effigies quafdam sacras iis impressas, manifeste docet nofter paulo poft, dum ait : Sultanem petendo res tales, se demonstrasse ; AS Defwr éXTUTWA quátwo mpooruuntli Divinarum formarum veneratorem . Ergo illa, quæ appellavit jepe περιάμματα & εγκόλπια, erant eadem θα εκτυπώματα expreffo rerum Sacrarum for. mæ, Christi nimirum aut Sanctorum. Unde per hæc jurare folitos Christianos Orientales ad sanciendam pactorum fidem, docet Cantacuzeni locus lib. 3.cap. 17 pag. 403. Ed. Reg. Erußéons ( inquiens ) del Dévelvon Tepi géus, vej egy to Paspector άθος οι εγκολπίων έμπεδώσαντες τίω αράξιν. Video hunc locum parum effic acem vifum iri ad confirmandum id, quod dixi, de juramento firmandis pactis per exóaTic dari solito, fi Lector de isto Cantacuzeni testimonio judicet ex verlione Eruditissini Jacobi Pontani noftri. Is enim nihil ibi agnoscit Sacrum, ad civilem mereque humanam observationem cuncta detorquens; dum sic verba modo defcripta latine reddit: Paciscentes nisptias, de mare Romano pronubis monilibus de collo gestanais acta cona firmantes. Cum ab omni reprehendendi quemquam supercilio abhorreo natura , tum hujus viri præcipira me dudum veneratio valde alienum facit ab ejus cogitatione fugillandi. Tamen quia veritas cunctis affectibus antistat, non possum abftinere quin hic meum ab ejus sententia diversum judicium proponam: præsertim cum illum videam quæ in Interpretatione pofuit, etiam in Notis affira mare adftruereque diligentius : ea' porro fint ejusmodi ut nisi coarguantur, lo cum tenere suum ac probari nequeant quæ noiter Pachymeres hic affirmat. Accenset ibi nimirum Pontanus égzóaria nuptiali supellectili , arrhas & pronuba

munuscula, ea interpretans, qualibus: Vir, inquit, Sponfam seu Vxorem fibi futua, Bdit. Rom. rim oppignerare quodammodo consuevit. & mirum ftatim in talium rerum numero pag.379 nominari annulum , manus utique ac digitorum geftamen , non finus ac pe:

ctoris, prout erat necesse, ut ad éqxotiw, rerum e collo in finum pendentium claffem referretur. Contra ea nos dicimus cum nostro Pachymere, vulgaris usus ac promiscụi igxóatric fuisse. plurimumque a vero aberrare, talia folum a Procis in conjugii pignus data, a solis accepta gestataque nupturientibus fuiffe fæminis. Præterea contendimus religionis. ista insignia, non inuliebris tantum aut civilis ornatus monilia fuisse; quippe quæ Ocice ÉXTUTW parc, Divinas formas impressas aut insculptas preferrent & merito idcirco vocarentur iepa repoćudara Sacra amuleta. Putamus autem illum cujus Cantacuzenus meminit Romanorum morem Pagalwr Dos, non ad pacta nuptialia proprie restrictum fed ad omne late pertinuifle conventionum genus ; ita ut exconsuetudine Constantinopolitanorum , quicumque quidyis invicem promitterent ac ftipularentur, manu ad pectus admota& reveren; ti attactu pendentium illic sacrorum amuletorum , polliciti fidem facerent; quod Cantacuzeno dicitur: Εμπεδοκώ τίω πράξιν aut τας συμβάσεις δε εγκολπίων. Εt quis fcit an non inde apud Occidentales quoque Christianos invaluerit, quod hodie in usu videmus effe, ut manu pectori adniota fides verbi aut pacti confirmetur; Tam universalem porro fuisse consuetudinem Orientalium Chriftianorum geftandi hujusmodi religionis signa, ut neceffitatem induceret; apparere poteft ex eo quod nofter innuit lib. 2. cap.25 distribui gratis solitas Militibus oeßropias eixóvas Sacras Icones; quas videlicet e collo suspensas in fidei ac religionis tesseram portarent. Dicet forte adverfus hactenus ftatuta argutior quifpiam : 11tam εμπέδωσιν συμβάσεων γάμε δι έγxonttiw, cujus Cantacuzenus meminit, referri ad jusjurandum non poffe , quoniam ftatim poft idem Auctor juramentorum his adjunctorum distincte meminerit his ver, bis , τα παρακοιμωμένε δε και όρκες ωροθέντος φρικώδεις επι τάτω. Ρrimum refpondeo vocem mpondértos ad opxos operades relatam potius, confirmare , quod nos diximus : significat enim Apocauchum, qui isthic loquitur cum yehementi studio incumbe

ret ad

I. GLOSS A R

Ř ret ad persuadendum Patriarchæ quod volebat , ad prius illud jusjurandum lenius geftu tantum & tactu égxoriwr exercitum , alia horribilia peixwdum adjunxiffe, dira fibi nimirum imprecando fi falleret, quo certius faceret fidem dictorum. Deinde ajo: 'istas horrendas execrationes, & capitis devotiones sui, ab Apocaucho tunc factas non ad pacta nuptialia pertinuisse , fed ad cætera quæ persuadere Patriarchæ cupiebat : nempe vera esse qux de consiliis Magni Domestici Patriarcham dejicere Throno meditantis falfo & calumniose ad ipsum Patriarcham detulerat : ejusque calumniæ ut fidem faceret , ac fe illi intime jungendo fraudis omnis atque insidiarum suspiciones amoliretur , affinitatem obtulerat per nuptias fuæ filiæ cum filio Patriarchæ ; in quam , ut est dictuin, jam arnbo consenserant: & consensum firmaverant Négrodziw per tactum sacræ Iconis, quam uterque ipforum de more ante pectus pendulam geftaret. quare recte hæc ultima verba Pontanus in noftram fententiam fit vertit. Apocaucho insuper caput suum horrendis execrationibus devovente, ni syncerus sit. En quo fpectarent hi όρκοι φρικώδεις' adjunξti εμπεδώσα δι εγκολπίων , non jam ad fponfalia firmanda ; fed ad delationis fynceram veritatem persuadendam . Denique observet prudens Lector evidentem, & irrefragabilein horum , quæ dixi , confirmationem ex ipso loci conspectu palam extantem. Refertur in illo citato Hiftoriæ Cantacuzeni capite colloquium arcanum Apocauchi cum Patriarcha : inter id ille huic filiæ propriæ cum ejus filio' noptias' obtulit: Patriarcha admittente, pactum ab utroque mutuum Sí éxodziw firmátum éft a duobus Patribus de liberorum conjugio in horum absentia tranfigentibus jure paterno. quem hic ergo locum habere poteft arrharum nuptialium aut pronubi annuli traditio, quam hic loterpres cogitavit? Sed de his plus fatis.

Edit. Rom.

E'I P Κ Τ Η AH ☺

Θ Η Σ. Lib. III. Cap. XXVIII . Todo. of modeuiwv xpetu Iértes a's ciprtles

' ańons the pag. 381. α Νικαία φυλακίω κατεκρίνοντο . Νon dubito quin hac fcribens habuerit in animo Pachymeres Procopii locum lib. 1. de Bello Persico cap. s. ubi de Persis deliberantibus quid de Rege Cabade redacto în ordinem decernerent, Auctor ait: Οι δε κτείναι άνδρα Βασιλεία αίματος εδ' όλως έγνωσαν" αλ' ν φρερίω καθειρξαι όπερ της λήθης καλεϊν νενομίκασιν. ω και τις ενταύθα εμβληθείς τύχη, εκ έτι νόμος σφίσι μνήμω αυτά είναι άλλα θάνατος το ονομαχότι η ζημία: διό και των επωνυμίαν ταύτίω ορός Nepowv énezen. Hoc est ex noviffima optima versione : Abhorruere tamen eorum animi ab effundenao regio sanguine, satisque habuerunt 'afservare Cabadem in Caftello oblivicnis: ita dicto ex lege, quæ de eo, qui fuerit illuc conjectus, mentionem umquam fieri vetat; pæna etiam capitali iis propofita, qui ipfius nomen protulerint. quæ causa fuit appellationis ejufmodi. Vides in his , ut rem, sic appellationem tipumis augns ex Perside venisle. Et fuiffe ibi videtur certa custodia, in quam qui darentur, de iis mentionem deinde inferre ullam, capitale foret. Pari exemplo Imperator Michael Palæologus, qui dum esser privatus, in Perfide fuerat, ut noster docet lib. 1. videtur imitatione usus quem ibi visum probaverat, instituiffe, ut quos Nicæenfi cuidam carceri mancipaffet, in perpetuum ibi tenerentur; nec quisquam orare pro iis, aut omnino fatagere, vel mentione tenus auderet. Hanc imitationem innuit particula fimilitudinis a's, indicans Nicæenfem custodiam Paleologo fuiffe pro Arçe aut Caftello , quam Persæ vocabant nomine æquivalente his græcis vocibus opýccor nýgus. Nam non est audiendus Christophorus Persona , dum ibi opšelor augns ; latine reddit : custodiar que lethe vocabatur . quafi anon lethe persicum non græcum vocabulam fit. Haud paulo prudentius ultimus tempore, non merito , Interpres Procopii Claudius Maltretus nofter opós elos rúans Castellum oblivionis latine reddidit. in quo videri pofsit ei casu quodam præivisse Pachymeres, dum lib. iv. de isto eodem agens Ergaftulo, in quod ea conditione subibatur, ut nefas esset illuc femel introductorum meminisse, illud Képsor Castrum five Castellurn eurovopecesercós appellat. Cum enim de Barlaamo quodam, inquieti ac suspecti ingenii homine, retuliffet decrevisse Imperatorem eximere sibi semel omnem in posterum de illo metum at solicitudinem: quo id assequeretur, ait præcepisse cuidam e sibi fidiflimis, eum Nicæam abducere ; ac ibi, repo tiš eis Kaspor ciragageão sepñoui 78 ép Jaapewr, priufquam in Castellum introduceret , oculis privire.

[blocks in formation]

E ! ! Í A.

Lib. VI. Cap. XXIIț. Kad corre zi de o xov_Kuchy. Multa toto hoc commate avecprimul, & invicem inconnexa ponuntur . Exprimuntur enim carptim , solis initiis fententiarum delibatis, quæ Græci, pacem cum Latinis haud ex animo probantes; in scriptis Vecci reprehendebant. quid autem hic sonet, aut quid fit yox eíóità haud in expedito eft. Forte Gioid dictum ut aporitel a recto rispborràs accesibile , ut dirando fignificet introducibile, ut fic dicam, vel introduci di grum: quafi dicere vellent: quæftiones quæ a Vecco moverentur, non esse dignas, quz introducerentur in Domum Dei, hoc est Ecclesiam ; An potius exiftimabimus kaits positum pro siartéd, co sensu, ut negare velint introducenda hæc fùiffe in Ecclesiam quippe quæ ejus quietem turbareật.

ز

Ε Κ Κ Α Η Τ Ο Ν.
Lib. V. Cap. XII. Ei 8 Sidairefer y Pexapros, goaji tira moorlas sigvorte Já Awaas i
Pixclw dupio Burgir. Hic manifeste to *xxAutor, sonat jus provocationis. alioquin ina-

ois elfet quæ affertur ratio ad leniendum concessionis hujus incommodum . Bdir. Röm. Dempe quod tale jus, licet a Græcis conceffum, haudquaquam tamen redigenpag. 388. dum in praxim videretur : nemine verifimiliter curaturo conferre sc Costaati

nopoli Romam , laboriofo & periculofo tot marium trajectu , ad litem {uam provocatione illuc translatam, ibi persequendam. Es ergo upe dubio rò xxAHtão, jus provocationis a judicio Patriarchæ Conftantinopolitani, & aliorum Osientalium ad Pontificem Romanum ; cujus juris agnitio professioque unum crat e tribus præcipuis capitibus quz ad Ecclefiarum conçiljationem & Græciş exigebantur. Ea capita his tribus verbis designabantur: ró Ipertior , od MongóFior, só ExxÅMTON. Primatus Papæ, ejufdem inter Saera pubļica comniemoratio, poftremao jus appellationis ad eumdem a sententiis Synodorum aut Patriarcharum. Ё А А ң ұ п о

1 Α Σ. Lib. V. Cap. **t. Exlna#oprias napompos Venti nomen nt dzepuriøs. yentus vehemens flans ab Hellesponto.

È N

NĄ I @ PIAZ EN. Lib. V. Cap. ΧΧΙV. Μετά τον μετ' άρμσον ύπνου και τα ωάει μέσα καθήμενος διαιτ beiale. Non est hic crw terases fub dio elle. Summa enim æftate, ut tunc erat, meridiano sole fervente, haud effet illa commoda ftatio . Intelligendum ergo Imperatorem ad auram e Septentrionali forte patente fenestra fiantem frigus çaptaffe. aut si frigorę aeris camerą vi a cæli ardore defenfi claulis fenestris utebatur, transporti pro refrigerari pofitum fuerit ; ex eo quod plerumque fiat, ut quæ sub cælo aperto jacent refrigerentur : translato co verbo etiam ad refrigerationem, quæ aliter evenit. Lib. VI. cap. xxix mentio fit ületos ó

au sedlomirs. aquæ sub dio refrigeratæ; quod, etfi tunc quoque æstas erat, fa, çilius intelligitur, per noctem fačtum. At hoc loco diserta fit dici mentio, cum defignacionę hora pomeridiana,

NT

Ε Ν 4 Υ Τ Η. Lib. V. Cap. XVII. tipos de seg slee' tñs Exxancias cudurlei &c. Recte Meursius doCet er dyrun, effe fupremum sacræ meniä inttratum . Primum enim infternebatur Aræ quod dicitur dhurolivolov, sacra mappa, tụnc tantum necessario imponenda Altari, quando non constabat an illud fuiffet consecratum. Supra illud, aut fupra pudam aram certo facratam, extendebatur in præparatione Sacrificii linteum, quod appellabant xarar ápra, supra quod videlicet autows Corpus five Caro Domini in Eucharistia post confecrationem præsens reclinabatur. Id velum Corporale Latini vocamus. Nec plus crat in ipsa functione Sacrificii. at poft ipfam Ara operiebatur tapete five érdurš, textus plerumque magnifici: unde in illos usus preciosa {tragula offerebantur. qualis hæc fuit &ndum ab Imperatore Michaele Palæologo primun magno Templo S. Sophiz donatą; deinde etiam ad Pontificem Romanum miffa, Credibile est ex ifto Tapete super Aram explicato speciose pependisse in frontem Altaris, fimbrias, tuborum aut nolarum, vel etiam malorum formis diftinctas. unde Hesychius enduren ( fi forte idem cum orduzji lit ) durwrón dixerit : quomodo durow

mis piness Pollux memorat lib. 1o. ubi de ornamentis equorrm. ixonouito & Tuves
(inquιι) αυλωτοι φίμοι δε το κώδωνας έχειν επηρτημένες, οίς έγκρεμιτίζοντες ίπποι ή-
20v ézówow aporójuoson . ita ille; ad fonun referens , quod non inverilimili-
ter ad fpeciem quoque pertinuit. nam alioqui xwdaw utcunq; hinnitibus respon-
santium, fonus non multum ad tibiæ cantum accedit. Forma vero tubi aut nolą
in Appendicibus Ephippiorum, uti & militarium Chlamydum, elegantiam ad
afpectum habet . Has appendices Callieulas, five Galliculas vocabant, quas glos-
fæ veteres tpozédes græce interpretantur ; ea voce rotundum aliquid & volubile
delignantes; qualia erant Tintinnabula & Malogranata ex ora vestis Aaronicæ
dependentia Exod. 39. 23. Pallio S. Perpetuæ describens vestitum Pomponii Dia. Edit. Rom.
coni in visione apparentis : Erat veffitus diftincl am candidam, babens multiplices cal-pag. 383.
liculas. Hæc candida videri poteft fuisse issúrces durwrós Hesychii. ad cujus for-
niam induzi operimentum Aræ , & ipsa avretos facile fuerit, multiplici appen-
dice Callicularum eleganter ornata, insertis etiam fpeciose unionibus, ut hic
noster memorat. Diversa a superius dictis reei codumas vej, os xeracéprc docet Ja.
cobus Goar ad Euchologium pag. 627. Meursium corrigi jube ns : sed non per-
suadet: quoniam quem laudat fundum suz sententiæ Symeonem Thessalonicen-
sem poftquain contului , haud faventem ipfi reperi . Ait in eo errare Meursi-
um; quod κατασάρκα non αμέσως ara nude, fed fupra αντιμίνσιον fterni folicum
asserat. Atqui non hoc fimpliciter, aut universaliter Meurlins asserit; fed tan-
tum quando non conftabat de confecratione Altaris : cujus asserti teftem pro-
ducit Manueleni Patriarcham in hac verba : τα αντιμίνσια έκ εις πάσας ανάγκη κα-
θαι τας αγίας τραπίζας, αλ' ως ας και γνώριμόν έσι, είτε καθιερωμέναι εισιν, είτε ου.
Antimenjia non vinnibus imponi facris mensis necesse est ; sed in eas de quibus non eft noturn,
consecrate fiest, nec ne. Addit ftatim rationem. Te so xa Stepwpérer dziwo barrocar
TÓW OV in éx891. Antimensa enim consecratarum Sacrarum mensarum locum obtineni. unde
concludir: και ένθα ασι γνώριμοι καθιερωμέναι, και χρεία αντιμινσίων εκεί. Ει ubi per-
Spectum est aras elle consecratas, opus antimenfiis non cit ibi. Addit & aliud testimo-
nium Nicephori Homologetæ five Confefforis: qui agens de ártouwoios: Kuelas
δε (ing uit ) έφ' εκείναις την τραπεζών τίθενο, ας καθιέρωσις ουχ ήγίασω. Ρroprie ve-
ro fuper eus sacras mensas ponuntur, quas consecratio non sanctificavit. Non igitur abso-
lute dicit Meursius co nararépzce supra ciripirosor sterni. Vidi autein & accu-
rate perpendi indicatum a Goare contra Meursium Symeonis Thessalonicensis
locum qui sic habet ; Aræ ad Sacrificium instructæ apparatuin memorans :
Κατασάρκα και η λεγόμενον θυς, και μετ' αυτό τραπεζοφόρον κέκτηται. Οuod vocatur ca-
talarca, facim; poft illud trapezophorum habet. agit de Ara utique consecrata. quæ
fi talis non effet, aut esse non fciretur; non negaret superimpofitionem necef-
sariain druivoi's. Hunc locum Symeonis Thessalonicenfis Goar. sic vertit : Iro
terulum vero vestem, que ad carnem dicitur , fuperne mint:le adepta eft. Tria non
probo: quod à natacápxc interulam &c. quod sparocopépor mantile , quod xéx-
7 Dreddat adepta elt: nam xéxmtu, hoc loco eft poflidet aut habet . xataoépra nomen
proprium veli sacri in quo duétus reclinatur Eucharistia. sive Corpus & caro
Domini, Ecclefiaftico vocabulo debuerat exprimi. Denique aparecopópor Velum
potius eft quo superne Sancta conteguntur , quale quod nostro more supra
Calicem aut facram Pyxidem Chrifti corpus aut Sanguinem continentes supra
Aram extenditur. Declarat hoc mox Thessalonicensis ibidem. Oto ( inquiens )
réposése sy opóros Inoš. significat : sacra Euchariftia super. Ara'm ito quem de-
fcribit apparatu oculis fidelium propofita duos indicari Christi status, jacentis
in Sepulcro, & resurrectionis gloria conspicui, tamquam in Throno. Pergit i-
dem declaranς, βε ο μεν ( κατασάρκα ) έσιν ως σόδων και περιειλήθη νεκρός. Αt cata-
Jarca quidem, five Corporale , Syndone m rep, alent 14 4142 inint Hi Chirities in maintus eft.co
δε ως δόξης περιβολή, ως και 3 επί τέτο αν το τίθεται εμφαίνει ψαλμός , Κύριος εβασί-
aoboi (Néywo ) [wp74 w credireto. Hilud vero i hoc eit opanocopópor ) 1 giorie ani.
étus ( partin, hic adidit de im Interpres nescio quare.) uci qui aun superponitur
(fantis Velum ) cani folet P 1lmus demonstrat dicens: Dominus regravit, decorem
induit. Hictenus Tnessalonicensis: ex quibus ejus verbis apparet nihil Meursio
Tiessalonicenfem adversari: sed potius retellere ipfum Interpretem Euchologii,
in eo quod ad Ordinem Lotionis facræ mense pag. 627. Tporelópopor mantile fuil.
le dicit: illud præterea confuadens cuin coduri, quod illi neutiquam concefferim,
nili teftem laudet.

[ocr errors]
[blocks in formation]
[ocr errors]

E N O P l A.

Lib. VI. Cap. XI. Trò tas Erroróxes do ci avopíus. Quas nos hodie vulgo Dice: ceses vocamus, cvcelas Græci dicunt: regiones Episcopi cujusque ditioni ac potestati Ordinaria proprie subjectas. Nam Diæcefis vocabulum latius olim patebat.

1

Ε Ξ Α Υ Τ Ω Ρ Ε Ι Α Ν ο 1. Lib. I. Cap. ΧΧΙΙ. Προς μεν τη Εξαυτώριανών Πατριάρχω πέμπεσι και ταχίστην μεταmaarufuor Nexaínoer tõmor. Hoc eft Arsenium Patriarcham. Sic duo Codd. Vaticano omittente ; ut folet in obfcuris. Manifeste hic memoratur Patriarcha quidam Exautorianorum diftinctus a Patriarcha simpliciter, & xat":Moxlw' fic dičto. Etautoriani qui dicerentur , fufpicari licet ex his quæ tradit Meursius verbo Εξαυτωρεία. ubi docet ex Svida εξαυτωρείν dici έλοθερίαν από σρατείας Milfonem a Militia. quod & innuit Leo' in Tacticis Const. xx. Militares dividens in duo genera . Οσοι τα σρατά εισι ( ait ) και όσοι της λεγομένης εξαυτωρείας. Ηinc videlicer CE QUTOPEranoi vocabantur. qui emeriti, aut idoneis caulis legitime misli a Militia Militum privilegiis gaudebant. inter quæ suspicari licet & hoc fuisse , ut ubivis agerent non a loci Episcopo , sed a Patriarcha in fpiritualibus penderent. quare præsto habebant Vicarium Patriarchæ, ad quem illo absente recurrerent. quia vero ubi erat Imperator, ut tunc Magnesiæ, Magnus erat Exautorianorum numerus ; & cum illis Propatriarcha proprius ipsorum ; ad hunc côngregati Proceres mittunt ut Patriarcham cujus erat Vicarius accerseret Nicæa, quod ejus opera & auctoritate præsentis, res de qua tractabatur, egeret. Hæc opinabar, in loco perplexo , donec quid certius occurrerit . non nesciens 'tamen poft captam a Latinis Constantinopolim, & mottem Joannis Camateri, sub quo Patriarcha Græci ex ea Urbe palli per Latinos sunt, electunr ab ildem Græcis Imperii Sedem Nicææ habentibus Patriarcham titulo nihilominus Conftantinopolitanam, qui Sacris præsideret, Michaelem Autorianum, quem alii Saurianum vocant; quinetiam Arfenium hoc capite memoratum, qui a Michaele Autoriano Sèptimus eamdem Patriarchalem Nicææ Sedem tenuit, reperio Autorianum quoque dictum. Sed quid hæc ad lapidpzlu Exauruperarãr de quo hic mentio? queren . dum igitur amplius: nisi quis conjecturæ a me prius propofitæ acquiescendum putet.

ز

E

[ocr errors]

E

Α' Λ Α Σ Τ 12. Lib. IV. Cap. xx. cior écurón écadasnoas. Repetit & lib. v. cap. yi. non posui hoc verbuin in Catalogo ur Lectorem docerem quid yaleret . confido enim id ipsum ex Homeri lectione didiciffe, apud quem Oduo. d. V. 252. legerit;

Τον δ' έπαλαςήσασα ωροσήυδα Πάλας Αθήνα. ubi Didymus cxponit: επι της λεχθώσιν, ως άλατους και δεινοίς έσι, δεινοπαθήσασα: fed ut adinoneam de genio Pachymeris, quem delectat verba , vel femel Poetarum cuipiam veterum usurpata , in oratione sua ponere : quà una ex caufis eft ejus obscuritatis . Sed & hoc præter Homeri auctoritatem novat , ut verbum apud illum neutrum, ipse activum faciat. Non enim éxurled nanesha ao. Homerus posuit, ut nofter. &, fi quid id refert, simplex quoque hujus, áresiones, idem Princeps Poetarum absolute fine regimine casus posuit Iliad.

M.

verf. 165. ubi Ασιος υριακίδης... άλαςήσας έπος ήυδα Non autem eautés árashonis , ut hic Michael Palæologus a Pachymere inducitur.

Ε Π Ε Χ Ε Ι Ν.
Lib. IV. Cap. 11. Και αυτη Ιωσηφ γενναίως επέχειν. Videtur hoc loco επίχειν nove
pofitum pro coercere & castigare verbis afpere aliquem. vide voces doadigeat ae & avo-
Hatixos. nam ex ibi dictis patebit ratio interpretationis hujus loci mea".

Edit. Rom.

E "ITE
Π Ε Υ Κ

T K T E I N.
pag. 384. Lib. IV. Cap. ΧVΙ. Τα μεν αυτώ Βασιλεί" τα δε ώς τον Θρόνον κατατάντι αφοσωνκδί-

σας ή έποκτησάμνος μάλον. Lego hic επόκτησάμενος a verbo επόκτir fatis inufitato illo quidem, non tamen abhorrente a stylo hujus Scriptoris antiquarii, fi quis alius, & faftidire" obvia, sectari avia, palmarium putantis. Forte is legerat apud Lxx. Jerem. 20. éoloxan xuépce. hoc est, ut Hesychius interpretatur, énigupentr', ut Syidas, o zañs aičia. Satis hoc illi fundamenti fuerit ad verbum óx oxter

« IndietroContinua »